ایشان بجهت علو و سمو مقام و وسعت معارف و عرفان مقامی بسزا داشتند. پس از گذرندان مراحل علمی در رشته های مقدماتی نزد حاجی سید محمد قصیر فقیه شهیر خراسان بتحصیل پرداخت و هم خود را در تزکیه نفس و تهذیب اخلاق و تکمیل معارف مصروف داشت و بسبب وارستگی و آزادگی و پرهیزگاری در میان خلق بملا صادق مقدس معروف و روی دلها بجانش معطوف گردید و سمت پیشوائی یافت؛ ولی او خود باین قبیل شئون پایبند نبود تا اینکه ناگهان پشت پا بمقامات ظاهریه و مرجعیت عامه زده و توجه به عتبات عالیات نموده مدتی در کربلا از محضر سید کاظم رشتی مستفیذ بود و بمقاصد و معارف شیخیه نیک مطلع و دانا گردید. ملا صادق پس از بازگشت از کربلا بخراسان و از آنجا به اصفهان عزیمت کرده و بخواهش بعضی اهل فضل برای تدریس علوم و امامت جماعت آن شهر اقامت گزید و مثل سایر اصحاب حاجی سید کاظم مترصد ظهور بود زیرا که آن سید جلیل تمام آنها را بانحای مختلف متذکر ساخته بود که عنقریب حضرت موعود ظاهر خواهد شد تا آنکه ملاحسین بشرویه که به امر حضرت باب عازم طهران و سایر شهرها برای انتشار آثار بود به اصفهان وارد شده و ملا صادق پس از تلاوت چند سطر از سورة الملک از احسن القصص، از آثار نازله از حضرت باب، فرمود:" این کلمات از آیات الهی است و آیات بر کسی جز لسان الله نازل نمی شود..."، و بدین ترتیب به شرف ایمان نائل آمد.